เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122 ข้อตกลงสุภาพบุรุษ ห้ามใช้อาวุธกฎแห่งกรรมก่อนเป็นอันขาด
บรรยากาศในกลุ่มแชตเปลี่ยนไปแล้ว
เมื่อครู่พวกตาแก่หลายคนยังเถียงกันเรื่องชัยชนะในการแข่งขันและการแบ่งเงินกันอย่างดุเดือดจนแทบไม่มีใครยอมใคร แต่ตอนนี้กลับพร้อมใจกันเงียบกริบ
ไปเมืองหลวงซื่อปา ขึ้นเครื่องบินพิเศษ รองผู้อำนวยการใหญ่ของกรมเป็นคนระบุชื่อเรียกตัว
พวกเขาเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่คลุกคลีอยู่ในระบบราชการมาทั้งชีวิต ย่อมเข้าใจดีว่าคำสำคัญเหล่านี้มีน้ำหนักมากแค่ไหน
เจ้าเฉินเย่คนนี้ เก้าในสิบส่วนคงไม่ได้กลับมามณฑลหนานเจียงอีกแล้ว
เฒ่าซุนแห่งเมืองอวิ๋นเฉิงส่งสติกเกอร์ถอนหายใจมาอันหนึ่ง : "การเดินทางครั้งนี้ของเสี่ยวเฉิน ก็เหมือนมังกรวารีทะยานลงสู่มหาสมุทรแล้ว วัดเล็กๆ อย่างมณฑลหนานเจียงของเราคงไม่อาจรองรับคนเก่งอย่างเขาได้อีกแล้วล่ะ"
เฒ่าหลี่แห่งเมืองไห่เฉิงส่งซองอั่งเปาสองร้อยหยวนตามมา พร้อมข้อความกำกับว่า "เดินทางปลอดภัย"
"เฮ้อ ถึงปกติเจ้าเด็กคนนี้จะชอบออกความคิดแผลงๆ ไปสักหน่อย แต่ถ้าไม่มีเขา พวกเราคงไม่ได้แม้แต่เศษน้ำแกงมาตักกินด้วยซ้ำ"
"ถ้าเขาไปแล้ว การแข่งขันโจวเชาอีกสิบเอ็ดรอบที่เหลือ ใครจะมาเป็นคนบัญชาการกันล่ะ?"