เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113 แกเองก็อยากออกมาร่ายรำเหรอ ถุย... แกคิดจะมาชุบมือเปิบแย่งผลงานงั้นสิ
หวังเจี้ยนกั๋วตบไหล่เฉินเย่ดังฉาด
"ตื่นได้แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"
เฉินเย่ขยี้ตา หาวหวอด ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิ่งโดยไม่ขยับตัว
"ไต้ฝุ่นก็ผ่านไปแล้ว ฟ้าก็เปิดแล้ว จะมีเรื่องใหญ่อะไรอีกล่ะ?"
"เหล่าหวัง อย่าทำตื่นตูมไปหน่อยเลย ฉันอดนอนมาทั้งคืน ข้าวสักคำก็ยังไม่ได้กิน"
หวังเจี้ยนกั๋วลากเก้าอี้มานั่ง กระติกน้ำร้อนกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง
"ผู้ว่าการเหลียงเพิ่งโทรมา สำนักงานใหญ่สี่แปดต้องการรายงานฉบับละเอียด!" หวังเจี้ยนกั๋วพูดจนน้ำลายกระเด็น "ท่านผู้นั้นดูคลิปวิดีโอข้ามด่านเคราะห์ของพวกเราด้วยตัวเอง แถมยังเอ่ยปากชมโดยระบุชื่อชัดเจน คำพูดต้นฉบับคือ ในการรับมือกับภัยพิบัติทางธรรมชาติครั้งใหญ่ งานชี้นำความคิดเห็นสาธารณะทำได้ดีมาก ทั้งมีนวัตกรรมและเปี่ยมด้วยความใส่ใจ!"
เมื่อเฉินเย่ได้ฟัง สมองที่ยังสะลึมสะลืออยู่ก็พลันตื่นเต็มตา
เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า