เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 ฉันเป็นถึงท่านเจ้าเมือง จะไปหลอกเจ้าหน้าที่ตัวเล็กๆ อย่างนายได้ยังไง
เฉินเย่กลืนเนื้อไก่ชิ้นสุดท้ายลงคอ ก่อนจะโยนกระดูกไก่ไว้ตรงขอบถาดอาหาร
เขาดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมือ พลางเหลือบมองใบหน้าแก่ๆ สองใบที่นั่งอยู่ทางซ้ายและขวาด้วยหางตา แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ
ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว ผลประโยชน์ล่ะ? ถ้าไม่มีผลประโยชน์ ใครจะยอมทำงานให้?
หวังเจี้ยนกั๋วกับจางกั๋วเฉียงต่างเป็นจิ้งจอกเฒ่าในระบบราชการ เพียงหนึ่งวินาทีก็อ่านความหมายจากสายตาคู่นั้นออก
จางกั๋วเฉียงลดเสียงลง "เสี่ยวเฉิน เพิ่งกลับมาก็คงเหนื่อยแล้ว ฉันอนุมัติวันลาพักร้อนแบบได้รับค่าจ้างให้อีกสามวันเป็นยังไง?"
เฉินเย่รีบโบกมือรัวๆ
"อย่าเลยครับ อย่าเลย"
"ผมเพิ่งกลับมาจากลาคลอดได้ไม่กี่วันเอง ก้นยังนั่งเก้าอี้ไม่ทันร้อน ก็จะให้ลาต่ออีกแล้วเหรอครับ?"
"ในโรงอาหารมีสายตาตั้งกี่คู่จับจ้องอยู่ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นจะมองผมยังไง?"