กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 อย่าถามว่าผมไปไหน ถ้าถามให้ตอบว่าลาคลอด
ภายในห้องทำงาน
บัญชีรายรับรายจ่ายของโรงงานหงซิงวางอยู่บนโต๊ะ
เลขศูนย์ที่เรียงต่อกันเป็นพรวนทำเอาหวังเจี้ยนกั๋วตาลาย
เฉินเย่ไม่ได้เหลือบมองแม้แต่น้อย
เขายัดเก๋ากี้ครึ่งห่อสุดท้ายลงในกระเป๋าเป้ รูดซิปปิดเรียบร้อย
"เสี่ยวเฉิน นายจะไปไหน?"
หวังเจี้ยนกั๋วหันกลับมา มองเฉินเย่ที่สะพายเป้เดินป่าอยู่ ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีผุดขึ้นในอก
เฉินเย่ตบกระเป๋าเป้เบาๆ "ท่านเจ้าเมือง ในสัญญาระบุไว้ว่าผมมีวันหยุดพักร้อนประจำปี รวมกับวันหยุดชดเชยแล้ว ผมคำนวณมาเรียบร้อย สามเดือนนับจากนี้ อย่าตามหาผมนะครับ"
หวังเจี้ยนกั๋วร้อนใจขึ้นมาทันที "สามเดือน? นายเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้ากอง ยังนั่งเก้าอี้ไม่ทันอุ่นเลยนะ!"