กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 หงซิงร้อยปี ดังทุกตรงยกเว้นแตร
ชาร้อนโกจิเบอร์รีที่เดือดจัดกระเซ็นลงบนหลังมือ
เฉินเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาก้มมองเฟืองขึ้นสนิมและตลับลูกปืนสกปรกที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นตรงปลายเท้า
ชายวัยกลางคนที่ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องตรงหน้า กอดขาเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พร้อมส่งเสียงร้องไห้โฮดังลั่นจนได้ยินไปทั่วทั้งอาคารสำนักงาน
"ท่านเซียนเฉิน! ท่านผู้นำเฉิน! ช่วยโรงงานอุตสาหกรรมหนักต้าโก๋วด้วยเถอะครับ!"
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยพาลูกน้องอีกสองคนวิ่งพรวดออกมาจากโถงใหญ่ ยื่นมือหมายจะเข้าจับตัวชายคนนั้น
"ปล่อย"
เฉินเย่พยายามกระชากขากลับ
"กางเกงผมจะขาดอยู่แล้ว"