เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 โมเดลเลี้ยงหมูบนคลาวด์ ชาวเน็ตดูแล้วน้ำลายสอจนร้องไห้
"หยุด! ผ่านได้หนึ่งเทค!"
เฉินเย่ทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค ก่อนเก็บกล้องถ่ายวิดีโอ
จางกั๋วเฉียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยกมือเช็ดเหงื่อบนศีรษะล้าน
"เสี่ยวเฉิน แค่นี้ก็ได้แล้วเหรอ? เมื่อกี้ฉันอ่านบทพูดติดๆ ขัดๆ ไปหน่อย..."
"ไม่จำเป็นต้องพูดคล่องขนาดนั้นครับ" เฉินเย่ก้มหน้าปรับค่าพารามิเตอร์โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "สีหน้าเมื่อกี้ของคุณนั่นแหละใช่เลย ทั้งรังเกียจทั้งเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน ถ่ายทอดออกมาได้ถึงอารมณ์มากครับ"
จางกั๋วเฉียงพูดไม่ออก
นั่นมันเพราะกลิ่นขี้หมูกับเสียงดนตรีซิมโฟนีต่างหากที่ทำเอาสมองส่วนก้านสมองของฉันปวดตุบๆ!
เถ้าแก่หลิวที่ยืนอยู่ข้างๆ ถูมือไปมา ก่อนถามว่า "อาจารย์เฉิน ค่าไฟลู่วิ่งพวกนี้วันหนึ่งก็ต้องหลายร้อยหยวนเลยนะครับ นี่...นี่มันจะขายหมูออกจริงๆ เหรอ?"
เฉินเย่ยัดกล้องถ่ายวิดีโอลงกระเป๋า ก่อนตบไหล่เถ้าแก่หลิวเบาๆ