เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 451 สองโลก
เซียงจื่อเหลือบมองถงอันในรถ เขาแต่งตัวเหมือนนักศึกษาจากวิทยาลัยหลวงจริงๆ คนอย่างพวกเขาอาจไม่เข้าใจความยากลำบากของคนธรรมดา
อย่างไรก็ตาม นักเรียนของวิทยาลัยหลวงเหล่านี้มีความกระตือรือร้นมากกว่าบัณฑิตที่เข้าสู่วงการราชการ และพวกเขามักพูดถึงคนธรรมดา
อย่างไรก็ตาม คนที่มีการศึกษาส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าผู้คนรอบข้างพวกเขามีชีวิตแบบไหน
ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่สามารถเรียนในวิทยาลัยหลวงก็คือจวีเหรินแห่งราชวงศ์หมิงอยู่แล้ว และในความเป็นจริง พวกเขาก็เป็นขุนนางของราชวงศ์หมิงอยู่แล้ว
เมื่อซูเจ๋อมีชื่อเสียงไปทั่วโลก เขาเป็นเพียงจวีเหรินเท่านั้น
เซียงจื่อเป็นคนขับรถลากในเมืองหลวง ดังนั้นเขาจึงรู้เป็นธรรมดาว่าอะไรควรพูดและอะไรไม่ควรพูด เขาพูดอย่างคลุมเครือ
“ชีวิตก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ยังเป็นปี สำหรับคนอย่างเรา การมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าดีพอแล้ว เราจะคาดหวังให้มีชีวิตที่ดีได้อย่างไร?”
ถงอันหยิบยกหัวข้อนี้ขึ้นมา และเซียงจื่อก็คิดถึงชาวบ้านที่หนีภัยจากความอดอยากในอดีตเช่นกัน ในที่สุด ชาวบ้านบางคนก็ตัดสินใจข้ามบริเวณกำแพงป้อมปราการ เคลียร์พื้นที่ และมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ขณะที่เขามาถึงเมืองหลวง
ข้าทราบเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในภาคตะวันออกเฉียงใต้จากหนังสือพิมพ์เมื่อไม่นานนี้ เพื่อนร่วมบ้านเกิดของข้าที่นั่นน่าจะมีชีวิตที่ดีใช่หรือไม่