เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 424 วังวนการผนวกและการล่มสลาย
เมื่อปีที่แล้ว อีซุนชินนำผู้ลี้ภัยบนทะเลสาบเหลียงซานบุกเบิกพื้นที่รกร้าง และร่วมกับคนของคิโนชิตะ โทคิจิโร่ที่ออกล่าสัตว์บนภูเขา พวกเขาสามารถเลี้ยงผู้ลี้ภัยเกือบหนึ่งพันคนบนเหลียงซานได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อชื่อเสียงของเหลียงซานเติบโตขึ้น ผู้ลี้ภัยจากเขตใกล้เคียงที่ไม่สามารถหาเลี้ยงชีพได้ก็หนีไปเหลียงซาน ตอนนี้มีผู้ลี้ภัยสามพันคน ทั้งใหญ่และเล็กบนภูเขา และภูเขาแห่งนี้ก็ไม่สามารถรองรับผู้คนจำนวนมากได้อีกต่อไป
อีซุนชินยังส่งผู้คนลงจากภูเขาเพื่อสอบถามว่าทำไมผู้ลี้ภัยจำนวนมากจึงปรากฏตัวขึ้นในซานตง หลังจากสอบถามแล้ว เขาก็รู้ว่าเป็นความผิดของขันทีที่ดูแลเหมืองที่หลงชิงส่งมา
หลังจากที่จางจวีเจิ้งขึ้นสู่อำนาจ เขาก็ยกเลิกผู้ควบคุมเหมืองแร่ในสถานที่ต่างๆ ทันที แต่ผลกระทบที่เกิดจากผู้ควบคุมเหมืองแร่เหล่านี้ไม่อาจย้อนกลับได้
เนื่องจากการเอารัดเอาเปรียบของขันทีเหล่านี้ ทำให้เกษตรกรที่ทำไร่จำนวนมากล้มละลาย ส่งผลให้การผนวกที่ดินในพื้นที่ซานตงทวีความรุนแรงมากขึ้น
ปัญหาที่เกิดจากการผนวกที่ดินไม่ใช่แค่ปัญหาการกระจุกตัวของความมั่งคั่งเท่านั้น แต่ยังก่อให้เกิดปัญหาอื่นๆ ตามมาอีกด้วย
การล้มละลายของชาวนาทำให้พวกเขาต้องขายที่ดิน
ผู้ที่สามารถหลีกเลี่ยงการเอารัดเอาเปรียบจากผู้ควบคุมเหมืองแร่ได้ต้องเป็นบุคคลร่ำรวยในท้องถิ่น ซึ่งใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อซื้อที่ดิน
บุคคลร่ำรวยเหล่านี้มักมีวิธีหลบเลี่ยงภาษี และรัฐบาลก็พบว่าการเก็บภาษีจากพวกเขาเป็นเรื่องยากขึ้นเรื่อยๆ