เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417 ฎีกาเรียกร้อง
หลี่หรู่ซ่งกล่าวว่า
“ไม่ใช่ว่าสวี่เหวินปี้ต้องการรุกคืบสองแนวรบหรือ? ผู้บัญชาการอาจเสนอให้กองทัพท้องถิ่นซานตงและกองกำลังอาสาสมัครชนบทเข้าร่วมด้วยก็ได้”
“การโจมตีเป่ยเซียนไปตามคลองใหญ่เป็นระยะทางสั้นๆ แต่การโจมตีซูโจวไปตามแม่น้ำซื่อสุ่ยเป็นระยะทางไกล ปล่อยให้กองทัพท้องถิ่นซานตงและกองกำลังอาสาสมัครชนบทโจมตีเป่ยเซียน แล้วกองทัพใหม่ของเราจะโจมตีซูโจว”
ดวงตาของซุนติงจื้อเป็นประกาย
แน่นอนว่าเขารู้ระดับของกองทัพท้องถิ่นและกองกำลังอาสาสมัครเหล่านี้
ไม่มีปัญหาในการปล่อยให้พวกเขาข่มเหงประชาชน แต่ถ้าพวกเขาไปต่อสู้กับกองทัพประจำการของตะวันออกเฉียงใต้จริงๆ ก็เท่ากับรนหาที่ตาย
ซุนติงจื้อไม่ใช่คนโง่ เขาย่อมเข้าใจแผนของหลี่หรู่ซ่ง
เส้นทางสู่เป่ยเซียนนั้นสั้น แต่เส้นทางสู่ซูโจวนั้นไกล
หากต้องการโจมตีซูโจว เราต้องอ้อมไปทางตอนบนของแม่น้ำซี ซึ่งเราสามารถชะลอศัตรูได้ชั่วขณะโดยการสร้างเรือ