เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 377 “พระบิดาช่างฉลาดปราดเปรื่อง”
เมื่อจ้าวเจิ้นจีรู้สึกว่าจิงอ๋องเข็นไม่ขึ้น กองทัพหมิงของจางจวีเจิ้งก็เดินหน้าไปได้อย่างราบรื่นเช่นกัน
หลังจากเดินทางจากไคเฟิงไปยังลั่วหยางและจัดระเบียบกองทัพใหม่ จางจวีเจิ้งก็รีบเดินทางไปทางใต้และติดต่อกับผู้ว่าการเซียงหยาง
ผู้ว่าการเซียงหยางต้อนรับกองทัพหลวงทันทีและเตรียมเสบียงเพื่อต้อนรับกองทหาร รอให้จางจวีเจิ้งเดินทัพไปยังเซียงหยาง
จ้าวเจิ้นจีแนะนำจิงอ๋องว่าเขาควรเป็นผู้นำทัพไปยังจิงโจวด้วยตนเอง แต่ในช่วงเวลาสำคัญนี้ จิงอ๋องลังเลอีกครั้ง
จ้าวเจิ้นจีโกรธมาก จิงอ๋องปฏิเสธจะทำสงคราม ดังนั้นจ้าวเจิ้นจีจึงทำได้เพียงนำกองทัพไปยังจิงโจวด้วยตัวเอง โดยหวังว่าจะยึดจิงโจวได้ก่อนที่จางจวีเจิ้งจะยึดเซียงหยางได้
เมื่อสงครามในหูกวงดำเนินไปอย่างเต็มที่ ในหวู่จิง กวางสี กองเรือขนาดเล็กได้แล่นไปตามแม่น้ำซุนเจียงและแล่นเข้าไปในหุบเขาที่อยู่ระหว่างภูเขา
“นี่คือเติ้งเซีย” พนักงานเสิร์ฟชี้ไปที่ภูเขาทั้งสองข้างแล้วพูดกับชายหนุ่มบนเรือ
ชายหนุ่มคนนี้คือหลี่หยางกง นายทหารฝ่ายพลาธิการของกองพลที่ 5 หลังจากส่งมอบอุปกรณ์ เช่น ระเบิดมือและปืนใหญ่ภูเขาให้กับกองพลที่ 4 แล้ว หลี่หยางกงก็อาสาไปกวางสีเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์กบฏเหยา
อวี่จื่อเกาตกลงตามคำขอของหลี่หยางกง เขาจึงปลอมตัวเป็นพ่อค้าและเดินทางไปที่เติ้งเซียเพื่อรวบรวมข้อมูลข่าวกรอง