เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 322 หูจงเซียนเสนอแนะคลองเจิ้งกั๋ว
เมื่อพวกเขาเข้าไปในเขตซูโจว ทันใดนั้น ถานหลุนและเกาฮั่นเหวินจู่ๆ ก็พบว่ามีด่านตรวจน้อยลง
พบเพียงด่านตรวจที่มีภาษีศุลกากร ยกเว้นสินค้าที่ต้องผ่านช่องทางการชำระภาษี ผู้ที่ถือสัมภาระเพียงเล็กน้อยไม่จำเป็นต้องผ่านการตรวจเลยและผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว
ถานหลุนและเกาฮั่นเหวินสบตากันและเห็นความประหลาดใจในดวงตาของกันและกัน
ชัดเจนว่าเป็นช่วงสงคราม แต่ดูเหมือนจะไม่มีการต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่าย สิ่งที่เห็นคือเกวียนบรรทุกสินค้าจำนวนมากที่ขนไปยังหนานจิง หากเจ้าไม่รู้ เจ้าคงคิดว่าซูโจวยังอยู่ภายใต้การควบคุมของราชสำนักหมิง
“พี่จื่อลี่ เราจะไปไหนกันต่อเมื่อถึงจังหวัดซูโจว?”
ถานหลุนตัดสินใจแล้วว่าจะไปไหนระหว่างทาง และเขาก็พูดทันทีว่า “ไปหาหวังซื่อเจิ้นกันเถอะ!”
เกาฮั่นเหวินจึงนึกขึ้นได้ว่าหวังซื่อเจิ้น ปรมาจารย์วรรณกรรมร่วมสมัยกำลังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ที่บ้านเกิดของเขา ซึ่งก็คือเขตไท่ชาง ซูโจว
หวังหรง บิดาของหวังซื่อเจิน ถูกจักรพรรดิสั่งประหารชีวิตเพราะเหยียนซ่งและเหยียนซื่อฟานใส่ร้าย หวังซื่อเจิ้นรู้สึกผิดหวังกับราชสำนัก จึงลาออกจากตำแหน่ง และกลับบ้านเกิดที่ซูโจวพร้อมกับศพของบิดา
ถานหลุนกล่าวว่า “หวังหยวนเหมยและข้าต่างก็เป็นจิ้นซื่อ เราทั้งคู่เป็นขุนนางฮั่นหลินและเพื่อน”