เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 311 “ซูหรู่หลิน! ไอ้เวรเอ๊ย!”
นับตั้งแต่เหยียนซ่งล่มสลาย อารมณ์ของท่านสวีก็ขึ้นๆ ลงๆ
เหยียนซ่งได้รับคำสั่งให้เกษียณอายุ เหยียนซื่อฟานถูกประหารชีวิต และเมฆดำที่ปกคลุมราชสำนักหมิงมาเป็นเวลา 20 ปีก็สลายไปในที่สุด ในที่สุดราชวงศ์หมิงก็ได้เริ่มต้นช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ของ “คนดีมากมายในราชสำนัก”
สวีเจี๋ยเข้ารับตำแหน่งมหาเสนาบดีของคณะเสนาบดี และในที่สุดเขาก็สามารถแสดงความทะเยอทะยานเวลาหลายปีของเขาได้แล้ว ในที่สุดราชสำนักก็ได้เริ่มต้นยุคใหม่!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาก็เริ่มทำให้อารมณ์ดีของซู่เจี๋ยหดหู่ลง
ผู้ตรวจการโจวหยิงหลง ผู้เขียนฎีกาถอดถอนเหยียนซ่ง มีชื่อเสียงไปทั่วประเทศและเลื่อนตำแหน่งจากผู้ตรวจการเป็นเสนาบดีกรมหมาดไทย
เสนาบดีกรมหมาดไทยเป็นขุนนางชั้นห้า และยังอยู่ในลำดับขุนนางชั้นดีอีกด้วย โจวหยิงหลงเลื่อนขั้นสามระดับรวดจากชั้นเจ็ดเป็นชั้นห้า อาจกล่าวได้ว่าเขาได้ไปถึงสวรรค์ในก้าวเดียว และข้ามผ่านอุปสรรคชั้นห้าที่ขุนนางส่วนใหญ่พบว่าข้ามได้ยาก
ขุนนางตรวจการมีแรงใจเป็นอย่างมาก และลู่เฟิงอี้ได้ยื่นฎีกาเพื่อถอดถอนหูจงเซียน
จริงๆ แล้ว สวีเจี๋ยค่อนข้างประทับใจหูจงเซียน ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ยินยอมให้จางจวีเจิ้ง ลูกศิษย์คนโปรดของเขา ชักชวนหูจงเซียนให้ละทิ้งหยานซ่ง
ในความเป็นจริง ในฐานะบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่ของสำนักจิตใจ สวีเจี๋ยอาจเรียกได้ว่าเป็นเต่าเฒ่า ซือหม่าอี้ หรือคนหน้าซื่อใจคด แต่ลักษณะนิสัยของเขาในฐานะขุนนางก็ยังรับได้