เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 300 สองคนสองคม
เหลียงหรู่หยวนเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อโค่นล้มพรรคเหยียน
ระหว่างทางไปทางเหนือ เหลียงหรู่หยวนเห็นแต่ผู้คนอดอยากอยู่ทุกหนทุกแห่ง ตั้งแต่เหลียงหวยไปซานตงแล้วไปเมืองหลวง มีกลุ่มผู้ลี้ภัยอยู่ทุกหนทุกแห่ง
ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงมากขึ้นเท่าไหร่ ถนนสู่เมืองหลวงก็ยิ่งคับคั่งมากขึ้นเท่านั้น หลี่จื้อเป็นจวี่เหหริน เขาจึงเรียกคนพายเรือมาถามว่า
“อีกไกลแค่ไหนจะถึงเมืองหลวง?”
คนพายเรือตอบอย่างรวดเร็ว “เรือขนาดใหญ่บรรทุกไม้อยู่ข้างหน้า และพวกมันกำลังขวางแม่น้ำที่มุ่งหน้าไปทางเหนือ”
“บรรทุกไม้ เพื่อการก่อสร้างหรือ?”
“ถูกต้องแล้ว กรมโยธาธิการได้เกณฑ์คนจากทั่วเมืองหลวงเพื่อขนไม้เหล่านี้มาที่เมืองหลวง”
คนเรือพูดด้วยใบหน้าขมขื่น: “ท่านทั้งสอง เรือไปต่อไม่ได้แล้ว ตอนนี้ท่านทั้งสองลงจากเรือแล้วเดินทางทางบก ถ้าท่านขี่ม้า ท่านก็จะถึงเมืองหลวงได้ในเวลาไม่เกินสามวัน”
เหลียงหรู่หยวนและหลี่จื้อมองหน้ากัน คนเรือพูดถูก พวกเขาอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงแล้ว หลี่จื้อมองไปที่เรือที่บรรทุกไม้แน่นขนัดตรงหน้าเขาและอดถามไม่ได้ว่า