เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 288 กองทัพเรือใหม่และโรงงานปืน
เมื่อเห็นขันทีเถา ซูเจ๋อก็ยิ้มเช่นกัน ทั้งสองเดินเข้าไปที่ศุลกากรทางทะเลพร้อมกัน
เมื่อเข้าไปที่ศุลกากรทางทะเล ขันทีเถาก็เริ่มบ่นทันที
“คุณชายซู ท่านกลับมาแล้ว! ปีนี้โจรโว่โค่วบุกเข้ามา และเรือพ่อค้าริวกิวเข้ามาแค่ครั้งเดียว ราชสำนักได้สั่งให้ส่งเงินไปที่เมืองหลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ตำแหน่งของข้าในฐานะขันทีผู้รักษาศุลกากรทางทะเลจะจบลง!”
แน่นอน ซูเจ๋อรู้ดีว่ามันไม่ถึงขนาดนั้น การเป็นขันทีรักษาศุลกากรทางทะเลเป็นตำแหน่งที่ต้องการ และขันทีเถาก็ยังคงจัดการมันได้
เมื่อเข้ามาที่ห้องโถงหลัก ซูเจ๋อก็ไม่อ้อมค้อมและพูดตรงๆ “ได้ยินมาว่าขันทีเถาสร้างเรือรบชุดหนึ่ง?”
ขันทีเถาถอนหายใจออกมาและพูดว่า “เพื่อเปิดเส้นทางการค้ากับริวกิว ข้าใช้เงินที่เหลือจากศุลกากรทางทะเลและเงินใหม่จากสำนักโรงกษาปณ์เพื่อสร้างเรือรบขนาด 1,000 ตันจำนวนยี่สิบลำ แต่ข้ากลับไม่สามารถแล่นมันได้!”
มันน่าอับอายมาก ขันทีเถาถึงกับปิดบังความจริงที่ว่าเรือทดลองถูกโจรญี่ปุ่นขโมยไป
ซูเจ๋อพูดว่า “เป็นเรื่องปกติ การรบทางทะเลต่างจากการรบบนบก การรวบรวมกองทัพในเวลาสั้นๆ เป็นเรื่องยาก”
“การจัดการใบพัดและการบังคับเรือเป็นงานที่ใช้ทักษะสูง แม้กระทั่งการต่อสู้ที่ทะเลก็แตกต่างจากการต่อสู้บนบก”