เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 277 การต่อสู้เพื่ออนาคต
ในเดือนพฤษภาคม ผู้คนต่างออกไปเที่ยวเล่นในเมืองหนานจิงเห็นได้ทั่วไป
เหยียนจื่อจี้เป็นสถานที่ที่ดีในการเพลิดเพลินกับทิวทัศน์จากที่สูง ในวันที่ 20 พฤษภาคม อากาศแจ่มใสและสภาพอากาศกำลังดี สถาบันเทียนกงก็เลยหยุดเรียนหนึ่งวัน
ผู้ที่มาศึกษาที่สถาบันเทียนกงต่างก็เป็นคนหนุ่มสาว พวกเขาทำความรู้จักกันอย่างรวดเร็ว นักเรียนพาเพื่อนของพวกเขามาปีนขึ้นไปบนเหยียนจื่อจี้ใกล้สถาบันด้วยกัน
หวังหยวนชิงและเพื่อนของเขา ซุนเหว่ย ปีนเขาไปพลางมองทิวทัศน์ของหนานจิงไปพลาง
ไม่เหมือนกับซูโจวที่แบนราบ หนานจิงส่วนใหญ่เป็นภูเขาที่มีภูมิประเทศขรุขระเหมือนเสือและคดเคี้ยวเหมือนมังกร นี่คือเหตุผลที่จูหยวนจางกำหนดให้หนานจิงเป็นเมืองหลวง
หวังหยวนชิงมาจากไท่ชาง และเป็นญาติทางสายเลือดของตระกูลหวังในไท่ชางของหวังซีเจวี้ย อย่างไรก็ตาม ครอบครัวของหวังหยวนชิงได้แยกจากกันไปนานแล้ว และไม่มีใครในครอบครัวเรียนเพื่อสอบจอหงวน
พ่อของหวังหยวนชิงขายที่ดินของครอบครัวและเปิดโรงทอผ้าเล็กๆ ที่มีช่างทอผ้าห้าสิบคน
แม้ว่าโรงงานทอผ้าฝ้ายในครอบครัวของเขาจะไม่ใหญ่มาก แต่หวังหยวนชิงก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้ามาตั้งแต่เด็ก
ซุนเหว่ยลำบากกว่าหวังหยวนชิงมาก ครอบครัวของเขาเดิมมีที่ดินสองมู่นอกเมือง และครอบครัวสามชั่วอายุคนพึ่งพาที่ดินสองมู่นี้ในการดำรงชีวิต แม้ว่าชีวิตของพวกเขาจะยากลำบาก แต่ก็ยังพออยู่ได้