เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 เงินของข้า!
หลู่ต้าโหยวรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาจึงรีบรุดไปหาฟางตุน อาจารย์ของเขาในคืนนั้น
“อาจารย์! ฟางหวังไห่คงจะเริ่มรู้เรื่องบางอย่างแล้ว ขณะนี้เขาจับชาวเยว่โจวหลายคนไปสอบสวน ท่านต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว!”
ฟางตุนซึ่งมีอายุมากแล้ว ต้องถือหนังสือพิมพ์ไว้ไกลจากสายตาเพื่อจะอ่านตัวอักษรให้ชัด แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนโลภมาก แต่ก็ตระหนักว่าค่าใช้จ่ายภายในบ้าน เช่น ค่าเทียนไขนั้นสูงมาก โดยเฉพาะเทียนไขที่หลู่ต้าโหยวคอยส่งมาให้เขาในแต่ละเดือน อย่างไรก็ตาม ฟางตุนไม่ได้ซื้อของเองมานานจนไม่รู้ว่าราคาข้าวหรือราคาเทียนไขในท้องตลาดปัจจุบันเป็นอย่างไร
พูดง่ายๆ ว่า ขุนนางระดับสูงเช่นเขาได้แยกตัวออกจากวิถีชีวิตของชาวบ้านทั่วไปแล้ว เช่นเดียวกับที่จักรพรรดิเจียจิงเคยกล่าวว่า “เครื่องแต่งกายประจำฤดูกาลของข้ามีเพียงแปดชุด” ฟางตุนอาจไม่ใช่คนโลภ แต่เขาก็ไม่รู้รายละเอียดเช่นค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนของครอบครัว หรือราคาของสมบัติที่ได้รับจากบรรดาผู้ติดตาม
ฟางตุนวางหนังสือพิมพ์ลง เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับหลู่ต้าโหยวอีก แต่ด้วยความผูกพันและความสงสารในฐานะอาจารย์ศิษย์ เขายอมใจอ่อนอีกครั้ง