เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 207 อำพัน
เมื่อเรือใกล้ถึงหลางไป๋อ่าวมากขึ้น บ้านเรือนสไตล์โปรตุเกสบนเกาะก็มองเห็นได้ผ่านกล้องส่องทางไกล เกาะนี้มีร้านค้ามากมายและคึกคักเป็นอย่างยิ่ง
“ทำไมพวกโปรตุเกสถึงอยากจะอาศัยอยู่ที่นี่นัก?” หลินโม่จุนถามขึ้น
หลางไป๋อ่าวไม่ใช่เกาะที่ใหญ่โตมากนัก ในสายตาของหลินโม่จุน สภาพแวดล้อมของเกาะนี้ก็ไม่ดีเลย นางไม่เข้าใจความหลงใหลในการค้าขายของชาวโปรตุเกส
ซูเจ๋อพูดขึ้นว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำไรจากการค้าขายที่สมบูรณ์ในดินแดนตะวันออกไกลมีมากเพียงใด?”
หลินโม่จุนส่ายหัว ซูเจ๋อยกสองนิ้วขึ้น
หลินโม่จุนเดาอย่างระมัดระวังว่า “สองเท่า?”
“ยี่สิบเท่า”
หลินโม่จุนถึงกับอุทานออกมา
ซูเจ๋อกล่าวต่อ “ถ้ามีกำไร 10% พ่อค้าจะเข้ามา ถ้ามีกำไร 20% พวกเขาจะพากันมา ถ้ามีกำไร 50% พวกเขากล้ารับความเสี่ยง ถ้ามีกำไรเท่าตัว พวกเขาจะกล้าละเมิดกฎหมายทุกข้อ และถ้ามีกำไร 300% พวกเขาจะกล้าก่ออาชญากรรมทุกอย่าง แม้จะเสี่ยงถูกแขวนคอ”