เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163 ตระกูลไหนกันแน่ที่ล่มสลาย
ท่านไช่นั่งอยู่บนเก้าอี้เท้าแขน โดยฟางจิงซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามพูดอย่างมีความสุขว่า “ที่ว่าการอำเภอยอมรับคดีนี้แล้ว ตามบรรทัดฐานก่อนหน้านี้ สวนชาของตระกูลเซียงจะถูกมอบให้กับพวกเรา”
ท่านไช่ยิ้มในที่สุด เขาดูแก่ขึ้นเป็นสิบปีเพราะกังวลเกี่ยวกับเรื่องในตระกูลช่วงหลายวันนี้
แต่มันคุ้มค่า! สวนชาของตระกูลเซียงมีผลกำไรสุทธิประมาณ 100 ตำลึงเงินหลังจากดำเนินการตลอดทั้งปี
แต่ตระกูลเซียงเป็นเกษตรกรรายย่อย พวกเขาต้องจ้างคนงานเมื่อเก็บใบชา และชาสามารถขายได้เฉพาะในท้องถิ่นเท่านั้น ดังนั้นกำไรจึงต่ำ
หากตระกูลที่ร่ำรวยเข้ามาดูแล จ้างทาสในบ้านเพื่อเก็บใบชาและขายให้กับท่าพระจันทร์ กำไรสามารถเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
สวนชานี้เต็มไปด้วยต้นชาที่ตระกูลเซียงดูแลมาหลายชั่วอายุคน รายได้จากสวนชานี้มีเสถียรภาพ และชาก็เป็นเหมือนเงินตราแข็ง หากขายสวนชาทั้งหมด ราคาตลาดจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันสองร้อยตำลึงเงิน
ราคานี้น่ากลัวมาก ตอนอวี่จงหยวนแยกตัวออกจากตระกูลอวี่ ทรัพย์สินที่เขานำติดตัวไปมีเพียงร้านสี่ร้านและเงินหนึ่งพันสองร้อยตำลึงเท่านั้น
ท่านไช่รู้สึกเสียใจ หากเขาทำตามแผนเดิมและยึดสวนชาของตระกูลเซียง อุตสาหกรรมของตระกูลไช่คงเติบโตขึ้นมาก
แต่ตอนนี้ที่เราได้ครอบครองสวนชาตระกูลเซียง เกรงว่าจะทำได้เพียงขายมัน