เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 138 คู่ที่เหมาะสม
ซูเจ๋อรู้สึกหลายครั้งว่าคนรอบข้างที่ใช้งานได้นั้นมีน้อยเหลือเกิน ตั้งแต่หลินเซี่ยนหยางและหลินเต๋อชิงไปทำงานที่อำเภอ ท่านปู่ที่กึ่งเกษียณก็ต้องออกจากการเกษียณมาช่วยซูเจ๋อจัดการงานของชางหนิงเว่ย
คนแก่ในครอบครัวเปรียบเสมือนสมบัติ แต่ท่านก็แก่ชราลงทุกวัน ซูเจ๋อจึงไม่อยากให้ท่านต้องทำงานหนักอีก
หลังจากกลับมาที่โถงบรรพชน ซูเจ๋อบอกกับท่านปู่ถึงความคิดที่จะย้ายชาวบ้านส่วนหนึ่งของชางหนิงเว่ยไปยังหมู่บ้านเหมืองแร่ ซึ่งท่านปู่ก็สนับสนุนทันที
“อาเจ๋อช่างรอบคอบจริงๆ ท้ายที่สุดแล้วชางหนิงเว่ยก็อยู่ใกล้ทะเลมากเกินไป หากถูกโจมตี พวกเรา คนแก่ ผู้หญิงและเด็กจะกลายเป็นภาระของกองทหาร ข้าเคยไปแถวภูเขานั้นเมื่อตอนที่ยังหนุ่ม ที่นั่นมีที่ดินที่ไม่เลวเลย ข้าสนับสนุนความคิดนี้!”
ด้วยการสนับสนุนของท่านปู่ ซูเจ๋อก็รู้สึกโล่งใจ เพราะด้วยชื่อเสียงของท่านปู่ ท่านจะสามารถเรียกร้องให้หลายคนย้ายไปยังหมู่บ้านภูเขาได้อย่างแน่นอน
ท่านปู่ยังกล่าวเสริมว่า “แต่เรื่องนี้ไม่ควรบังคับ ปีนี้พืชผลปลูกไปแล้วย่อมมีคนที่ไม่เต็มใจ”
ซูเจ๋อกล่าวว่า “ท่านปู่ ข้าได้คิดถึงเรื่องนี้แล้ว โดยจะแจกจ่ายข้าวเป็นรางวัลให้กับครอบครัวที่ย้ายถิ่นฐานเป็นสองเท่าของผลผลิตจากที่ดินของแต่ละครอบครัว”
“ในหมู่บ้านภูเขาก็มีที่ดินที่ถูกเพาะปลูกอยู่แล้ว ผู้ที่ยินดีจะไปสามารถรับที่ดินเพาะปลูกเป็นสองเท่า ที่ดินที่เพาะปลูกในภายหลังจะถูกนับแยกต่างหาก”