เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 132 ลมพัดพาฝนโปรยปราย
ภายนอกหน้าต่าง ฝนตกพรำๆ ซูเจ๋อนั่งอยู่ในห้องเรียนเว่ยเสวี่ย เสียงเด็กน้อยอ่านหนังสือคลอเคล้ากับเสียงฝนและเสียงกบร้องจากนอกหน้าต่าง ราวกับเป็นบทเพลงที่เรียบง่ายแต่งดงามของธรรมชาติ
บรรยากาศแห่งสงครามค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในความสงบของยามเช้าของชางหนิงเว่ย ราวกับเป็นช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบก่อนพายุจะมา
เวลาผ่านไปสี่วันแล้วตั้งแต่ซูเจ๋อกลับมาจากหนานผิง และด้วยข่าวการยกพลขึ้นบกของโจรสลัด ทำให้บรรยากาศในฝูเจี้ยนเริ่มตึงเครียดมากขึ้น
ทุกเขตในมณฑลหยานผิงต่างเริ่มใช้ห้ามออกบ้านยามวิกาลอย่างเข้มงวด และเพิ่มการตรวจตราผู้ที่เข้าออกเมืองให้ถี่ถ้วนขึ้น
หากเปรียบเทียบกันแล้ว ผู้ว่าการไป๋แห่งหนานผิงนั้นยังไม่ลำบากเท่าเจ้าเมืองฟางแห่งมณฑลหยานผิง
ผู้ว่าการหนานผิงเพียงแค่ต้องปกป้องหนานผิงเท่านั้นก็สามารถรักษาเก้าอี้ของตนไว้ได้แล้ว กำแพงเมืองหนานผิงสูงใหญ่และห่างไกลจากทะเล ครั้งที่แล้วแค่มีโจรสลัดจำนวนหนึ่งเข้ามาประชิดเมือง แต่หัวหน้าทหารอาสาหลี่หู่ก็ขับไล่พวกมันไปได้
อย่างไรก็ตาม มณฑลหยานผิงนั้นมีถึงเจ็ดเขต หากมีเขตใดเกิดปัญหา เจ้าเมืองฟางคงต้องเผชิญกับเรื่องหนักใจ
ในฐานะผู้มีอำนาจสูงสุดของมณฑลหยานผิง เจ้าเมืองฟางตัดสินใจเสี่ยงออกตรวจตราเขตต่างๆ พร้อมกับกองกำลังรักษาการณ์ของตน แม้ว่าจะมีภัยคุกคามจากโจรสลัดโว่โค่วก็ตาม