เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 คำขอของหลินโม่จุน
วันนี้ไป๋หู่หลินโม่จุนไม่ได้สวมชุดทหาร แต่สวมชุดลำลองที่หลวมๆ หลินโม่จุนรวบผมด้วยปิ่น แม้จะยังคงสวมหน้ากากอยู่ แต่ก็แค่สง่างามน้อยลงกว่าเดิมเล็กน้อย
ซูเจ๋อรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อยที่หัวหน้าหลินเป็นหญิงสาวที่สืบทอดตำแหน่งไป๋หู่
อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ราชสำนักกำลังเผชิญกับภัยคุกคามอย่างร้ายแรงจากโจรสลัดญี่ปุ่นในภาคตะวันออกเฉียงใต้ และกองทหารรักษาการณ์หลายแห่งขาดแคลนไป๋หู่และเฉียนหู่ไม่สามารถหาใครมาทดแทนได้ หลังจากที่หลินไป๋หู่คนก่อนเสียชีวิตในสนามรบ ทางกรมตู๋ซื่อและกรมไห่เต้าแห่งเมืองฝูโจวก็รู้สึกผิดไม่น้อย พวกเขาเฝ้ามองเหล่าสหายที่เข้ามาช่วยเมืองฝูโจวถูกโจรสลัดสังหาร เหล่าแม่ทัพและทหารทั้งหมดในเมืองกลับไม่กล้าออกไปช่วย
ดังนั้นเมื่อตระกูลหลินยื่นคำร้องขอให้หลินโม่จุนเข้ารับตำแหน่งไป๋หู่ชั่วคราว กรมตู๋ซื่อก็ไม่ได้ส่งใครมาตรวจสอบและส่งคำร้องตรงไปยังกรมกลาโหมเพื่อบันทึก
ความคิดของหลินโม่จุนนั้นเรียบง่ายมาก หลังจากที่หลินเหลียงจุนเติบโตขึ้นในอีกสองปีข้างหน้า นางก็จะทำทีเป็นเสียชีวิตหรือหายตัวไปในสนามรบแล้วมอบตำแหน่งไป๋หู่ให้กับน้องชาย
สำหรับผู้ที่รู้ถึงสถานการณ์ของชางหนิงเว่ย ตราบใดที่หลินโม่จุนยังคงทำหน้าไป๋หู่อยู่ และตระกูลหลินยังคงสืบทอดตำแหน่งไป๋หู่ ชาวชางหนิงเว่ยก็สบายใจแล้ว
หากมีใครจากหยวนจงที่ผิดมนุษย์มาแทนที่ ชางหนิงเว่ยคงไม่อาจอยู่ได้จริงๆ
ซูเจ๋อเข้ามาในคฤหาสต์ไป๋หู่ หลินโม่จุนก็ส่งจดหมายและหนังสือเล่มหนึ่งให้กับซูเจ๋อ