เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95 ช่วยเหลือและบำรุงประชาชน
ซูเจ๋อเพียงได้ยินสตรีในชุดแพรที่แต่งกายเป็นบุรุษสนทนากับชายชราในชุดหมอว่า
“หวงถีจิ่ว ตามระบบของราชสำนักเราแล้ว ร้านยาช่วยเหลือประชาชนควรจะมีห้องต่างๆ เช่น จือเล่อ (ป้องกันโรคติดต่อ), เป่าจี (สูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา), หุ่ยหมิน (ยาในราคาถูก) เป็นต้น แต่เหตุใดสำนักแพทย์หุ่ยหมินของเราจึงมีเพียงแผนกสำหรับรักษาหวัดและไข้เล่า?”
“คุณชายฟาง ท่านไม่ทราบว่ารายได้ของสำนักแพทย์นั้นต่ำเกินไป แพทย์ทั้งหมดต่างพากันไปที่โรงหมอเซ่า ข้ากับบุตรชายเป็นผู้ค้ำยันห้องเย็นร้อนเพียงลำพัง เราไม่สามารถเปิดห้องอื่นได้”
สตรีในชุดแพรขมวดคิ้วแล้วถามว่า “หลังจากผู้ว่าการคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง เขาไม่ได้จ่ายเงินประกันที่ค้างชำระให้กับสำนักแพทย์แล้วหรือ? ทำไมถึงยังเป็นเช่นนี้?”
“พอเงินประกันชีวิตอันน้อยนิดนี้มาถึงร้าน ไร่ยาหลายแห่งที่จัดหาสมุนไพรให้เราก็มาทวงหนี้ เราติดค้างค่ายามากเกินไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และเงินที่ได้รับไม่เพียงพอที่จะแบ่งให้ไร่ยาเหล่านั้นเลย”
ชายชราผู้นี้เป็นหัวหน้าของร้านยาหุ่ยหมิน ซึ่งตำแหน่งหัวหน้าร้านยาไม่ได้เป็นขุนนางและไม่ได้เป็นเสมียนเช่นกัน เหมือนกับตำแหน่งทหาร ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น
ตระกูลหวงเป็นผู้จัดการร้านยาหุ่ยหมินในเขตหนานผิง ในยุคปัจจุบันก่อนที่ซูเจ๋อจะเดินทางข้ามเวลา เขาเทียบได้กับผู้อำนวยการโรงพยาบาลระดับ 3 ในเมืองระดับจังหวัด