กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60 กินอิ่ม
คำว่า “การค้าทางทะเล” ทำให้หลินโม่จุนเงียบไป
ทุกวันนี้การพูดถึงการค้าทางทะเลนั้น แท้จริงแล้วก็คือเรื่องการลักลอบขนของเถือน
ตามกฎหมายบรรพบุรุษของเราในราชวงศ์หมิง ยกเว้นบรรณาการจากทะเลที่มอบให้ต้าหมิงแล้ว ทุกอย่างที่เหลือล้วนลักลอบขนเข้ามาอย่างผิดกฎหมาย
นับตั้งแต่ไป่หูผู้เฒ่าเสียชีวิต ชางหนิงเว่ยก็ไม่เคยเกี่ยวข้องกับการลักลอบขนของเถื่อนเลย หากไม่ใช่เพราะทฤษฎีการให้รางวัลและการลงโทษของซู่เจ๋อ หลินโม่จุนคงปฏิเสธทันที
ซู่เจ๋อกล่าวว่า “ตราบใดที่ท่านสามารถจอดเทียบท่าที่ขอบของชางหนิงเว่ย ท่านก็สามารถขนสินค้าไปยังชางหนิงเว่ยได้”
ซู่เจ๋อเพิ่มกล่าวต่อ
“รายได้จากการค้าทางทะเล 2 ใน 10 จะส่งให้คฤหาสต์ไป๋หู่ และอีก 1 ใน 10 จะส่งให้หอบรรพบุรุษ ไป๋หู่คิดอย่างไร?”