กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 ปฐมพยาบาล
จ้าวลี่รับโทษปรับจากการต่อสู้และจากไปอย่างพึงพอใจ
ชาวบ้านจากหมู่บ้านเป่ยซานแยกย้ายกันไปอย่างชัยชนะ ทิ้งไว้เพียงชาวชางหนิงเว่ยที่มีใบหน้าเศร้าหมอง
หัวแครอทน้อยหลินเหลียงจุนมีน้ำตาเต็มหน้า เขาจำบางอย่างได้ทันใด และตะโกนเสียงดัง “พวกเจ้าอึ้งอะไรอยู่ รีบช่วยเร็ว!”
จากนั้นชาวชางหนิงเว่ยจึงจะรู้สึกตัว และล้อมรอบหลินเซียนหยางที่ล้มลงกับพื้น
หลินเซียนหยางและคนอื่นๆ รีบวิ่งไปอีกด้านหนึ่งของลำธาร ซึ่งล้วนเป็นผู้นำของชางหนิงเว่ยที่ยังหนุ่มและแข็งแรง เมื่อซู่เจ๋อมาถึงพร้อมกับหัวไชเท้าเล็กๆ คนที่ล้มลงก็สภาพร่อแร่กันหมดแล้ว
หลินเซียนหยางเป็นอาของหลินอันไจ้ เมื่อเห็นลุงของเขาที่ยังมีชีวิตอยู่และดิ้นรนต่อสู้ หลินอันไจ้ก็ร้องไห้ออกมา