บทที่ 209 วางอวน

บทที่ 209 วางอวน

ตอนบ่าย 3 โมงครึ่ง แสงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตก ฉาบผิวน้ำทะเลสีครามเข้มสุดลูกหูลูกตาให้พร่างพราวด้วยแสงทองระยิบระยับ

หลังเดินทางอย่างราบรื่นและรวดเร็วเป็นเวลา 4 ชั่วโมง เรือประมงกีฬาไห่อิงก็มาถึงเขตทะเลเป้าหมายที่จ้าวหย่งเหนียนทำเครื่องหมายไว้บนแท็บเล็ตในที่สุด

สีของน้ำทะเลแถบนี้เข้มลึกล้ำกว่าที่เห็นมาตลอดทาง เกือบจะเป็นสีน้ำเงินหมึก ราวกับซ่อนความลับไว้ไม่รู้จบ กระแสน้ำก็ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวคึกคักขึ้น มองแล้วชวนให้ใจสั่นระรัว ทั้งยังเต็มไปด้วยความคาดหวัง

กัปตันบังคับเรือให้ลดความเร็วอย่างชำนาญ เสียงเครื่องยนต์คำรามแผ่วลง ก่อนที่เรือไห่อิงจะค่อยๆ จอดนิ่ง ลอยขึ้นลงเบาๆ ไปตามคลื่น