บทที่ 203 ไอเทมชิ้นที่ 4

บทที่ 203 ไอเทมชิ้นที่ 4

หลินอี้มองไฟท้ายรถของหลินเสี่ยวหู่หายลับไปตรงหัวมุมถนนในหมู่บ้าน ก่อนจะหันกลับมาเปิดประตูรั้วบ้านตัวเอง

ภายในลานบ้านเงียบสงบ พ่อหลินเจี้ยนเซิงออกไปทำงานที่ท่าเรือตั้งแต่เช้า ส่วนแม่เหออวี้เหลียนคงออกไปเยี่ยมเพื่อนบ้านหรือไม่ก็ไปแปลงผัก

แสงแดดยามเช้าส่องลอดช่องใบไม้ ทอดเงาพร่างพรายลงบนพื้นซีเมนต์ เสียงนกร้องดังมาเป็นระยะ ยิ่งขับให้ลานบ้านเล็กๆ ดูสงบเงียบ

เขากลับเข้าห้องตัวเองแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

ช่วงนี้เขาออกทะเลบ่อย แถมยังยุ่งกับเรื่องสร้างบ้าน เวลาที่ได้อยู่ในห้องเลยน้อยลงไปถนัดตา

พอไม่มีอะไรทำ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกม

นี่เป็นวิธีฆ่าเวลาที่ดีที่สุดสำหรับเขา

แต่วันนี้ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเอาเสียเลย