กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 197 หลินหมิง
หลินอี้เห็นหลินหย่งกุ้ยกระตือรือร้นขนาดนั้น ก็ไม่อยากขัดความตั้งใจของเขา จึงยิ้มรับว่า “ปู่หย่งกุ้ย ใจเย็นก่อนสิครับ ได้ งั้นเราไปเจอกันหน่อย”
“แต่ไม่ต้องขอบคุณอะไรหรอก อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ช่วยเหลือกันเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”
“เออ ดี ดี!” หลินหย่งกุ้ยพยักหน้ารัวๆ รอยย่นบนใบหน้ายิ้มจนเหมือนกลีบดอกเบญจมาศ
ทั้งสองลุกขึ้นเดินออกจากบ้าน เหออวี้เหลียนตะโกนกำชับตามหลังว่า “กลับมากินข้าวเร็วๆ ล่ะ!”
“รู้แล้วครับแม่!”
หลินหย่งกุ้ยพาหลินอี้เดินไปตามทางคดเคี้ยวในหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังท้ายหมู่บ้าน
ยิ่งเดินไปทางท้ายหมู่บ้าน บ้านเรือนก็ยิ่งดูเก่าแก่ขึ้น กลิ่นคาวทะเลในอากาศก็เหมือนจะเข้มข้นขึ้นอีกเล็กน้อย