บทที่ 182 ซากเรืออับปาง

บทที่ 182 ซากเรืออับปาง

“พี่อี้ ดูพวกมันสิ…เหมือนยังมีอะไรอยากบอกเราอีกหรือเปล่า?”

หลินเสี่ยวหู่ชี้ไปยังโลมา 2 ตัวที่มีพฤติกรรมแปลกไปพลางพูด

หลินอี้ก็สังเกตเห็นเหมือนกัน เขาจึงเพ่งมองอย่างพินิจ

โลมา 2 ตัวนั้น โดยเฉพาะตัวที่ได้รับการช่วยเหลือ ตอนนี้ไม่ได้กำลังเล่นสนุกหรือบอกลาเฉยๆ

เส้นทางที่พวกมันว่ายดูมีจุดหมายชัดเจน วนเวียนไปมาในทะเลบริเวณหนึ่งทางซ้ายด้านหน้าหัวเรือ ซึ่งมีสีเข้มกว่าเล็กน้อย

พวกมันโผล่หัวพ้นน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่งเสียงร้องสั้นๆ ใสกังวาน จากนั้นก็มองมายังเรือ ราวกับกำลังเร่งให้พวกเขาตามไป

“พวกมัน…เหมือนอยากพาเราไปที่อื่นอีก”