บทที่ 180 โลมาร้องขอความช่วยเหลือ

บทที่ 180 โลมาร้องขอความช่วยเหลือ

แสงแดดยามบ่ายสาดลงบนดาดฟ้าอย่างเกียจคร้าน สายลมทะเลเองก็อ่อนโยนลงมาก

หลินอี้ หลินเสี่ยวหู่ และหลินเจี้ยนเซิงผลัดกันงีบหลับในห้องโดยสารบนเรือ แม้จะพักได้ไม่นาน แต่ก็เพียงพอให้ความเหนื่อยล้าจากการเดินเรือมาตลอดช่วงเช้าทุเลาลง

หลินเจี้ยนกั๋วยังคงประจำอยู่ในห้องควบคุมเรือ ควบคุมเรืออี้หูให้มุ่งหน้าไปทางทิศใต้ตามเส้นทางที่กำหนดไว้อย่างมั่นคง

ผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับมีเศษเงินโปรยอยู่ทั่วผืนทะเล รอบด้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์กับเสียงคลื่น

ทันใดนั้น เสียงร้อง “จิ๊บๆ” ใสกังวานและเร่งร้อนก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบ