กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 150 ความโอหัง
เรืออี้หู่ค่อยๆ แล่นเข้าสู่ท่าเรือของตัวเมือง หลังดับเครื่องยนต์แล้ว ก็เหลือเพียงเสียงคลื่นซัดกระทบตัวเรือ
ลอบดักปลาที่พังเสียหายกองอยู่บนดาดฟ้าราวกับรอยแผลเป็นอัปลักษณ์ คอยย้ำเตือนทุกคนถึงเรื่องชวนหงุดหงิดที่เพิ่งประสบมา
หลินอี้สูดลมหายใจเอากลิ่นลมทะเลคาวปลาเข้าเต็มปอด พยายามข่มความขุ่นมัวในใจ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอู๋เสี่ยนหลง
“ฮัลโหล เถ้าแก่อู๋หรือครับ ผมหลินอี้”
ปลายสายดังเสียงร่าเริงของอู๋เสี่ยนหลงอย่างรวดเร็ว “อ้อ พี่หลินนี่เอง ว่าไง มีของดีอีกแล้วเหรอ?”
“ครับ วันนี้ออกทะเลไปจับปลิงทะเลมาได้เยอะ ปริมาณพอๆ กับคราวก่อน เถ้าแก่ว่างมารับของตอนไหนครับ?”
หลินอี้เว้นจังหวะ ก่อนเสริมว่า “ส่วนสัตว์น้ำอย่างอื่นมีไม่เท่าไร ไม่ต้องลำบากเรียกคนอื่นมาด้วยครับ”
“ปลิงทะเลเหรอ? ดี! ดีเลย! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ รอฉันที่ท่าเรือนะ!”
น้ำเสียงของอู๋เสี่ยนหลงตื่นเต้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลังวางสาย หลินอี้ก็พอนึกภาพออกว่าอีกฝ่ายคงรีบร้อนเดินทางมาหาแค่ไหน