บทที่ 142 เกาะปลิงทะเล

บทที่ 142 เกาะปลิงทะเล

เรืออี้หู่แล่นออกจากอ้อมกอดของเกาะพระจันทร์อย่างราบรื่น ทิ้งท่าเรือเล็กอันเงียบสงบกับควันไฟจากปล่องครัวที่ลอยอ้อยอิ่งไว้เบื้องหลัง

หัวเรือผ่าเกลียวคลื่นสีคราม กระเซ็นเป็นฟองขาว ลมทะเลเค็มชื้นพัดปะทะใบหน้า พาเอากลิ่นอายแห่งอิสรภาพและการผจญภัยมาด้วย

หลินอี้ยืนอยู่ริมกราบเรือ สูดหายใจลึกๆ รู้สึกเหมือนลมทะเลอันกว้างใหญ่ได้ชะล้างความอ่อนเพลียจากอาการป่วยที่สะสมมาหลายวันจนหมดสิ้น ร่างกายเต็มไปด้วยพละกำลัง