บทที่ 140 พักฟื้น

บทที่ 140 พักฟื้น

กลับถึงบ้าน ฟ้าก็เริ่มสางแล้ว

พ่อแม่ประคองหลินอี้กลับเข้าห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนจะช่วยให้เขานอนลงบนเตียงอีกครั้ง

แม้ไข้สูงจะลดลงแล้ว แต่ความอ่อนเพลียกลับถาโถมเข้ามาเป็นระลอกเหมือนคลื่นซัด ศีรษะยังคงหนักอึ้ง ส่วนอาการเจ็บบวมในลำคอก็ไม่ได้ทุเลาลงแม้แต่น้อย

“นอนพักดีๆ อย่าขยับซี้ซั้ว”

เหออวี้เหลียนช่วยจัดผ้าห่มให้เขา สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสาร “แม่จะไปต้มโจ๊กข้าวฟ่างให้ กินอะไรอุ่นๆ รองท้องก่อน เดี๋ยวจะได้กินยา”

หลินเจี้ยนเซิงมองใบหน้าซีดเซียวอิดโรยของลูกชาย คิ้วขมวดแน่น “คราวนี้ป่วยหนักเอาเรื่อง ต้องพักผ่อนให้ดีสักหน่อย”

“รู้แล้วพ่อ”