บทที่ 128 พายุฝนฟ้าคะนอง

บทที่ 128 พายุฝนฟ้าคะนอง

“ได้เลย ลุงใหญ่!”

ได้ยินดังนั้น หลินเสี่ยวหู่ก็ตอบรับอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างจับหางเสือแน่นแล้วหักไปทางขวาเล็กน้อย พยายามให้เรือลากอวนที่ท้ายเรือดักฝูงปลาใต้น้ำไว้ได้

“ใช่ แบบนั้นแหละ! เสี่ยวหู่ รักษาความเร็วกับทิศทางไว้ พวกเราจะไปดูที่ท้ายเรือ”

เจี้ยนกั๋วพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปเรียกหลินอี้กับหลินเจี้ยนเซิงที่อยู่ข้างกาย “ไป พวกเราไปดูท้ายเรือกัน อวนรอบที่ 2 ลงไปได้พักหนึ่งแล้ว ตอนนี้เจอฝูงปลาเข้า ไม่แน่อาจเต็มเร็วๆ นี้”

ทั้ง 3 คนรีบเดินไปที่ท้ายเรือ สายตาจับจ้องเงาขนาดใหญ่ใต้ผิวน้ำซึ่งเห็นเลือนราง รวมถึงเชือกเส้นหนาหนักที่เชื่อมเรือกับอวนลาก