บทที่ 120 อวนแตก

บทที่ 120 อวนแตก

ในห้องควบคุมเรือ หลินเสี่ยวหู่บังคับหางเสืออย่างจดจ่อ พยายามรักษาความเร็วของเรือให้คงที่ที่ 2 นอต ซึ่งเป็นความเร็วที่เหมาะกับการลากอวนที่สุด

ส่วนหลินอี้ยืนอยู่ข้างๆ คอยสังเกตวิธีทำงานของผู้ใหญ่ทั้ง 2 คนอย่างละเอียด พร้อมเรียนรู้ทุกขั้นตอนของการลากอวน

ท้องฟ้าเหนือผืนน้ำค่อยๆ สว่างขึ้น ขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มปรากฏสีขาวเรื่อๆ แสงรุ่งอรุณค่อยๆ แผ่ขยาย ย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มแดงและสีน้ำเงินทะเลอันงดงาม

แม้ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นผิวน้ำ แต่แสงยามเช้าก็สว่างพอจะทำให้เห็นผิวน้ำที่ระยิบระยับได้แล้ว