บทที่ 100 มุ่งหน้าสู่อานแม่ทัพ

บทที่ 100 มุ่งหน้าสู่อานแม่ทัพ

บนท้องฟ้าไร้เงาจันทร์ แต่ดวงดาวกลับส่องแสงชัดเจนเป็นพิเศษ ราวกับมีเพชรโปรยอยู่เต็มผืนกำมะหยี่สีดำ

ไกลออกไป แสงไฟจากเรือฝ่าคลื่นดูราวกับดาวดวงหนึ่งที่อยู่ห่างไกล คอยส่องประกายอยู่เงียบๆ

สายลมทะเลพัดแผ่วเบา พาความเย็นยะเยือกและความบริสุทธิ์อันเป็นเอกลักษณ์ของทะเลลึกมาด้วย

“สวยจังเลย...” หลินเสี่ยวหู่เงยหน้ามองฟ้า อดเอ่ยปากชมไม่ได้ น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกลัวจะรบกวนความเงียบสงบตรงหน้า

“นั่นสิ” อู๋เสี่ยนหลงหัวเราะรับ “ถึงจะตกปลาไม่ได้ แค่ได้เห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวแบบนี้ ทริปนี้ก็คุ้มแล้ว”

หลินอี้ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงสูดอากาศเย็นสดชื่นเข้าไปลึกๆ สัมผัสถึงความกว้างใหญ่ไพศาลและความเงียบสงบ