บทที่ 78 โกรธ

บทที่ 78 โกรธ

พอเดินออกจากประตูอู่ต่อเรือ ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงอยู่กลางฟ้าแล้ว!

แสงแดดส่องลงมาบนร่างกายโดยตรง จนรู้สึกร้อนผ่าวอยู่บ้าง

หลินเสี่ยวหู่เดินไปหัวเราะไป ไม่ได้ใส่ใจแดดแผดเผาแม้แต่น้อย

“ฮ่าๆ พี่อี้ เมื่อวานเรายังพูดกันอยู่เลยว่าจะซื้อเรือ ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะซื้อเรือได้จริงๆ นี่มันเหมือนฝันไปชัดๆ!”

น้ำเสียงของหลินเสี่ยวหู่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น แววตาเผยความดีใจอย่างปิดไม่มิด

เขาไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะมีเรือประมงเป็นของตัวเอง