กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 ชักชวนลิเตียน
อองซันขานรับคำหนึ่ง แล้วลาถอยออกไป
ด้านข้าง เตียวเหยียงก้าวเข้ามาใกล้ พลางพูดอย่างไม่เข้าใจ “ฝ่าบาทไม่ได้คิดจะใช้ตัวซัวหยงคนนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดไม่ถือโอกาสนี้ล้างความผิดให้เขา แล้วเรียกเขากลับมารับราชการไปเลย”
หลิวเสียพูด “ความผิดของซัวหยงจะว่าหนักก็หนัก จะว่าเบาก็เบา ถ้ามองเบา ๆ ก็แค่ไปไว้ทุกข์ให้คนที่ไม่ควรไว้ทุกข์ แต่ถ้ามองหนัก ๆ จะหาว่าเขาสมคบกบฏ คิดก่อการกบฏก็ไม่เกินเลย คนพวกนั้นในราชสำนักส่วนใหญ่ยิ่งเรื่องใหญ่ก็ยิ่งชอบ ถ้าไม่มีเหตุผลที่จำเป็นต้องอภัยโทษจริง ๆ ข้าก็ปิดปากพวกเขาไม่ได้ อองซันคนเดียวยังไงก็แรงน้อยเกินไป”
“ความหมายของฝ่าบาท คือให้อองซันไปรวมกับพวกบัณฑิตนักปราชญ์ แล้วพากันยื่นเรื่องร้องขอพร้อมกันหรือพ่ะย่ะค่ะ”