ตอนที่ 292 เจ้าขี้แย

ตอนที่ 292 เจ้าขี้แย

จวนราชครู

ยามเช้าตรู่ บ่าวรับใช้ทั้งหมดในจวนต่างคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่กลางลานบ้าน

ส่วนภายในห้องข้าง บนพื้นมีศพองครักษ์เงานอนระเกะระกะ เลือดสดไหลนอง

มีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ในมุมมืดท่ามกลางแสงย้อน

ภายใต้เงามืด ร่างของคนผู้นั้นสูงสง่า บนศีรษะสวมหน้ากากลายเมฆลงรักทอง ปลายนิ้วลูบคลำจี้หยกในแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ

“ทำของหาย ก็สมควรชดใช้ด้วยชีวิต”

เสียงทุ้มแหบเย็นเยียบประหนึ่งเกล็ดน้ำแข็งในเหมันตฤดู

แม้ไม่ดังนัก ทว่ากลับทะลุผ่านเสียงสะอื้นที่พวกบ่าวพยายามกดกลั้นเอาไว้

สายตาของเขาไม่ได้กวาดมองบ่าวรับใช้ที่หมอบกราบอยู่บนพื้น เพียงเคลื่อนผ่านศพองครักษ์เงาซึ่งจมอยู่ในกองเลือดทั่วห้องโดยตรง