กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 282 มีชีวิตรับ ไม่มีชีวิตใช้
“หนวกหูยิ่งนัก!”
ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ มู่อวี้จูก็ปรายตามองอย่างเย็นชา “เท่าที่ข้ารู้ อู๋เถี่ยฮวาช่วยครอบครัวทำงานมาตั้งแต่อายุห้าขวบ พออายุสิบขวบก็ไปรับจ้างซักเสื้อผ้าให้ผู้อื่น ทำงานสกปรกและงานหนัก”
“จนถึงตอนนี้นางอายุสิบเก้าปีแล้ว ที่ยังเป็นแม่นางแก่ก็เพราะถูกครอบครัวนี้ถ่วงเอาไว้ทั้งสิ้น เจ้าเป็นเพียงแม่เลี้ยง กลับใช้งานนางราวกับสุนัขอยู่ทุกวี่วัน ค่าใช้จ่ายเรื่องกินอยู่ทั้งหมดของครอบครัวก็ล้วนเป็นเงินที่เถี่ยฮวาหามา เจ้าผู้ใดมีสิทธิ์ขายนาง!”
ขนตาของอู๋เถี่ยฮวาสั่นไหวเล็กน้อย น้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตา
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเข้าใจนางอย่างลึกซึ้งและสงสารนางถึงเพียงนี้ ที่แท้มู่อวี้จูก็รู้เรื่องเหล่านี้ทั้งหมด