ตอนที่ 86 ยินดีใช้ชีวิตกับท่านอาต้าหย่ง

ตอนที่ 86 ยินดีใช้ชีวิตกับท่านอาต้าหย่ง

เมื่อครู่ชาวบ้านแลกของกิน นางก็รู้อยู่

ของสิ่งนี้ล้ำค่าที่สุด คงเป็นของที่บ้านเขาก็แบ่งกันคนละส่วนตามจำนวนจำกัด หากนางกินเอง พี่เอ้อร์ชวนก็คงต้องอดอาหาร

นางก็ไม่ใช่คนโง่ ปกติมีชาวบ้านไม่น้อยชอบมาทำประจบประแจงต่อหน้านาง มีเพียงมู่เอ้อร์ชวนที่ห่วงใยนางด้วยใจจริง

ปลายหูนางแดงขึ้น นางอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองมู่เอ้อร์ชวนร่างสูง

มู่เอ้อร์ชวนเม้มริมฝีปาก เขารู้ดีว่าชีเหนียงเป็นคนใจดีเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร

ความดื้อในกระดูกพลันปะทุขึ้น ไม่สนว่าชีเหนียงจะตกลงหรือไม่ เขาก็ยื่นช้อนไปจ่อที่ปากนาง