เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 243 หนาวเหน็บสะท้านชีพ
ไม่นานนัก พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนระลอกหนึ่ง อักขระทั่วทั้งเรือวิญญาณลายทองก็กะพริบไหว ลอยขึ้นสู่เวหาภายใต้การโอบอุ้มของแสงสีทอง ก่อนจะพุ่งทะยานมุ่งหน้าลึกเข้าไปในทะเลเยือกแข็ง
หานลี่มิได้เข้าไปในหอคอยเรือ หากแต่เดินมายังหัวเรือวิญญาณ ยืนไพล่มือไว้ด้านหลังอย่างโดดเดี่ยว ทอดสายตามองไปไกล เสื้อผ้าบนร่างโบกสะบัดต้านลมจนส่งเสียงดังพึ่บพั่บ
แลเห็นเบื้องหน้าเหนือผืนทะเลเป็นสีขาวโพลนไปหมด ทุกหนแห่งล้วนจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งหนาเตอะ นาน ๆ ครั้งจะเห็นโขดหินสีดำที่ปกคลุมด้วยไอเหมยขาวหรือภูเขาน้ำแข็งขนาดยักษ์โผล่พ้นผิวน้ำประปราย
ในท้องทะเลอันไกลลิบ คลื่นหมอกแผ่กว้างไพศาล ไอหมอกตลบอบอวล ทำให้ทัศนวิสัยพร่ามัวอย่างยิ่ง
เหนือผืนฟ้าทั่วทั้งทะเล แทบมองไม่เห็นนกบินแม้แต่ตัวเดียว ไม่ว่าผิวน้ำหรือท้องนภาก็เงียบสงัดยิ่งนัก ให้ความรู้สึกลวงตาเสมือนอ้างว้างเวิ้งว้าง ราวกับว่าความมีชีวิตในใต้หล้าที่ถูกผนึกด้วยน้ำแข็งแห่งนี้แข็งค้างไปสิ้น ไร้สิ่งมีชีวิตอยู่มากนัก
ทว่าแท้จริงแล้ว ผ่านทางจิตสัมผัส หานลี่สามารถรับรู้ได้ว่า บนชั้นเมฆที่สูงขึ้นไปและใต้ก้นทะเลลึก หรือแม้แต่ภายในภูเขาน้ำแข็งบางแห่ง ล้วนซุกซ่อนสัตว์อสูรที่มีกลิ่นอายทรงพลังอยู่มิใช่น้อย เพียงแต่พวกมันเกรงกลัวกลิ่นอายอันแข็งแกร่งของพวกเขาทั้งสามคน จึงมิกล้าบุ่มบ่าม