เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 ถามถึงทหารเต๋า
เมื่อกลับมาถึงสำนักจู้หลง ซูถงเซียวก็มอบหมายให้ฟางอวี่รับหน้าที่พาศิษย์ทั้งหลายกลับตำหนักเฉายาง ส่วนตนเองรีบไปรายงานต่อเบื้องบนของสำนัก ในเมื่อการทดสอบครั้งนี้ต้องยุติลงกลางคันอย่างกะทันหัน ในฐานะผู้มีตบะสูงสุด ย่อมต้องให้คำอธิบายแก่สำนัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีศิษย์สี่คนที่ถูกทำลายร่างเนื้อ แม้จะมีสาเหตุเบื้องหลัง แต่ตัวเขาที่ได้รับผลประโยชน์จากคนอื่นมา ย่อมไม่อาจปัดความรับผิดชอบทั้งหมดให้พ้นตัวได้หมดจด
หานลี่ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้นัก จึงกล่าวลาซูถงเซียวแล้วตรงไปยังยอดเขาจิงอวิ๋น เดินเข้าสู่ตำหนักย่อยที่อยู่ลึกเข้าไปในตำหนักไท่เสวียนทันที
ภายในตำหนักย่อยยังคงเงียบเหงาวังเวงเช่นเคย บานประตูแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ชายชราท่าทางซอมซ่อผู้นั้นกำลังเอนพิงเก้าอี้ตัวใหญ่หลังโต๊ะยาวอย่างเบื่อหน่าย
“สุราเลิศรสแม้จะดี แต่ก็ดื่มมากไปไม่ได้นะ... เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน จวนจะหมดอีกแล้ว...” ชายชราถือขวดน้ำเต้าสุราสีแดงชาดไว้ในมือข้างหนึ่ง จิบไปสองสามอึกพลางพึมพำกับตัวเอง
หานลี่เดินมาถึงหน้าประตูตำหนัก พอดีได้ยินเสียงบ่นของชายชรา เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือผลักประตูเดินเข้าไป