เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 ความเหลื่อมล้ำ
“ไม่ทราบว่าในมือศิษย์น้องยังมีสุราเซียนน้ำลายอัคคีอยู่อีกเท่าใดหรือ” ชายหนุ่มคิ้วกระบี่เอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน
คนอื่น ๆ ได้ยินเข้าก็พากันมองมาเช่นกัน
สุราเซียนหนึ่งจอกสามารถประคองไว้ได้ครึ่งวัน ที่นี่มีคนอยู่ทั้งหมดหกคน อีกทั้งต่อไปยังต้องอยู่ในเทือกเขาเสวียนปิงแห่งนี้เกือบหนึ่งเดือน อาศัยเพียงขวดนี้ขวดเดียวเกรงว่าจะไม่พอ
“ทุกท่านวางใจได้ ยังมีอยู่อีกหลายไห พอให้ผ่านพ้นการทดสอบครั้งนี้ได้อย่างแน่นอน” ซุนเค่อหัวเราะฮ่า ๆ พลางเอ่ย
คนอื่น ๆ สีหน้าผ่อนคลายลงทันที
“ศิษย์พี่ซุนให้ความช่วยเหลือครานี้ พวกเราซาบซึ้งใจยิ่งนัก วันหน้าศิษย์พี่มีเรื่องอันใดต้องการให้ช่วย โปรดเอ่ยปากได้เต็มที่” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อีกคนเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง
“ใช่แล้ว ศิษย์พี่ซุนช่างใจกว้าง พวกเราขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้!” คนที่เหลือพากันพยักหน้าเห็นพ้อง
“พวกเราล้วนเป็นคนสำนักเดียวกัน การช่วยเหลือเกื้อกูลกันย่อมเป็นเรื่องสมควร ทุกท่านกล่าวเกินไปแล้ว” ซุนเค่อตอบอย่างสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับยินดียิ่งนัก
เขาเพิ่งเข้าสำนักจู้หลงได้ไม่นาน กำลังต้องการผูกน้ำใจไมตรีเพื่อสร้างสายสัมพันธ์ภายในสำนัก แม้จะต้องเสียสุราเซียนไปบ้าง ก็นับว่าคุ้มค่ายิ่งแล้ว