เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 193 อสูรวิญญาณเฝ้าเขา
หลังจากลงทะเบียนกับผู้อาวุโสฝ่ายธุรการที่ตำหนักผูหลิงเรียบร้อย หานลี่ก็พาพวกเมิ่งอวิ๋นกุยทั้งสิบคนมุ่งหน้าไปยังตำหนักส่งผ่านชั่วคราวที่อยู่ใกล้เคียง ก่อนจะเดินทางมาถึงยอดเขาชื่อเสียอันเป็นที่ตั้งถ้ำพำนักของตน
ยอดเขาชื่อเสียเป็นยอดเขาโดดเดี่ยวสูงกว่าหลายพันจั้ง อีกทั้งทำเลยังค่อนข้างห่างไกล ตำหนักส่งผ่านชั่วคราวที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ยังมีระยะทางไม่น้อย
ก่อนที่ทุกคนจะเหาะร่อนลงสู่ยอดเขา ก็แลเห็นเมฆหมอกสีชาดแผ่กระจายอยู่เบื้องบนแต่ไกล ทั่วทั้งยอดเขากลับไม่มีหิมะทับถมอยู่แม้แต่น้อย ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยแมกไม้เขียวชอุ่มเปี่ยมล้นด้วยชีวิตชีวา
หานลี่เองก็เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เมื่อเห็นสภาพเช่นนี้จึงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง พลันแผ่จิตสัมผัสออกไปกวาดตรวจดูทั่วทั้งภูเขาหนึ่งรอบ จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับพวกอวิ๋นเมิ่งกุยว่า
“ยอดเขาชื่อเสียถูกทิ้งร้างมานานเกินไป ค่ายกลอาคมเดิมไม่มีผู้ใดควบคุมดูแล จึงเสื่อมสลายไปหมดสิ้นแล้ว อีกทั้งบนภูเขานี้ยังมีไอพิษเพลิงชาดกำเนิดขึ้น กายเซียนของพวกเจ้ายังไม่สมบูรณ์ ย่อมได้รับผลกระทบอยู่บ้าง นี่คือยาชิงหลิน พวกเจ้าจงกลืนกินคนละหนึ่งเม็ดก่อน”