เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 การไล่ล่าและหลบหนี
ห่างออกไปนับล้านลี้ เหนือเทือกเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนแห่งหนึ่ง ประกายอสนีบาตนับไม่ถ้วนผุดวาบขึ้นสลับกัน ก่อตัวเป็นค่ายกลที่หมุนวนอย่างเชื่องช้า
ท่ามกลางแสงสีเงินที่วูบไหว เงาร่างมหึมาพลันปรากฏขึ้นกลางค่ายกลจากความว่างเปล่า ที่แท้คือวานรยักษ์ขนทองสามเศียรหกกร
วานรยักษ์เพิ่งจะปรากฏกาย ร่างก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ประกายสายฟ้าสีเงินรอบด้านสลายตัว มันก็คืนร่างกลับเป็นมนุษย์ตามไปด้วย
เขาพลิกมือหยิบโอสถเม็ดหนึ่งขึ้นมากลืนลงคอ จากนั้นแยกแยะทิศทางเล็กน้อย แล้วแปลงเป็นลำแสงสีครามพุ่งทะยานไปเบื้องหน้าอย่างสุดกำลังโดยไม่หยุดพักแม้แต่น้อย
การเคลื่อนย้ายระยะไกลเช่นนี้ผลาญพลังสายฟ้าของเผ่าเผิงสายฟ้าไปไม่น้อย ตอนนี้เขายังไม่อาจแน่ใจว่าการรับรู้ของพวกฟางผันมีข้อจำกัดเรื่องระยะทางหรือไม่ หากพลังสายฟ้าในร่างเหือดแห้งแล้วถูกพวกฟางผันไล่ทันอีก คราวนี้คงไม่เหลือแม้แต่ทางถอยสุดท้าย
ทว่าบินไปได้ไม่ไกลนัก เขาก็รู้สึกถึงความปั่นป่วนของโลหิตลมปราณในร่าง เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนกำลังใช้อุบายเดิมสัมผัสหาตำแหน่งของเขา