เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 129 ผู้วางผนึกเริ่มรู้ตัว
ในยามที่หานลี่เพิ่งจะทำลายโซ่เส้นหนึ่งบนจิตแรกกำเนิดได้นั้น ณ ตำหนักกลางทะเลทรายแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากน่านน้ำเฮยเฟิงออกไปไม่รู้กี่หมื่นลี้ ชายร่างซูบตอบที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใหญ่สีดำขลับพลันมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย สองตาค่อย ๆ ลืมขึ้น เผยให้เห็นลูกตาสองข้างที่ขุ่นมัวราวกับมีฝ้าบดบังชั้นหนึ่ง
โซ่สีดำอมเขียวที่ทอดยาวแผ่เต็มตำหนักรอบกายเขา พลันลอยขึ้นจากพื้นประหนึ่งขนนก ส่งเสียงสั่นสะเทือนดังระงมขึ้นพร้อมกัน
ชายผู้นั้นมีสีหน้าครุ่นคิด จากนั้นก็แค่นยิ้มเย็นทีหนึ่ง แล้วมิได้เคลื่อนไหวอื่นใดอีก สองตาค่อย ๆ หลับลงอีกครั้ง
ภายในตำหนัก โซ่ทั้งหมดร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างสงบนิ่ง กลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครา
……
ภายในเรือนสี่ประสานบนเกาะอูเหมิง
หานลี่หลับตาสนิท กำลังทุ่มเทสมาธิขับเคลื่อนเส้นใยแสงสีเงินให้พันรอบโซ่สีดำขลับเส้นที่สอง
ทันใดนั้น คิ้วของเขาพลันขมวดเข้าหากันโดยมิอาจห้าม ในทะเลจิตสำนึกพลันเกิดระลอกคลื่นไม่เล็กไม่ใหญ่ขึ้นสายหนึ่ง