เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 เซียนปฐพี
“ท่านเทพบรรพชน เชิญทางนี้”
ลั่วเฟิงก้มตัวเล็กน้อย ทำมือเชิญ แล้วนำหานลี่เดินไปด้านหลังรูปปั้นที่ชำรุด เมื่อชาวเผ่าโดยรอบเห็นดังนั้น ต่างก็ก้มตัวและหลีกทางให้
ทั้งสองยังเดินออกไปได้ไม่ไกล ชาวเผ่าคนอื่นบนลานกว้างก็พร้อมใจกันร้องออกมาพร้อมเพรียงว่า
“ขอส่งท่านเทพบรรพชน!”
เสียงกึกก้องผิดปกติและพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว ถูกเปล่งซ้ำหลายครั้งติดต่อกัน จนกระทั่งร่างของหานลี่ทั้งสองค่อย ๆ ลับหายเข้าไปในป่าบนภูเขาด้านหลัง จึงได้หยุดลง
ตลอดเวลานั้น หานลี่ไม่ได้หันกลับไปมอง และฝีเท้าก็ไม่ชะงักแม้แต่น้อย
ทั้งสองเดินไปตามทางเล็กคดเคี้ยวที่ปูด้วยแผ่นหินในป่า จนมาถึงหน้าศาลใหญ่หลังหนึ่งซึ่งมีรูปทรงเรียบง่ายแบบโบราณและหลังคาทรงจั่วชายคายื่น
ศาลนี้สูงเพียงสิบกว่าจั้ง เมื่อเทียบกับตำหนักทั่วไปก็ไม่ถือว่าสูงใหญ่ ผนังดำมืด ดูเหมือนสร้างจากหินโสโครกบนเกาะที่หาได้ในท้องถิ่น เต็มไปด้วยรอยด่างพร้อยจากการกัดเซาะของกาลเวลา แต่สีที่ทาประตู หน้าต่าง และเสาระเบียงยังสดใสมาก เห็นได้ชัดว่ามีการทำความสะอาดและทาสีใหม่เป็นระยะ