เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 ล้างแค้นสำเร็จ
วันเวลาผันผ่าน ฤดูใบไม้ผลิจากไป ฤดูใบไม้ร่วงเวียนมา สองปีผ่านไปในชั่วพริบตา
เทือกเขาเสวี่ยหมางทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้นเฟิงทอดยาวติดต่อกันหลายพันลี้ ดินแดนแถบนี้พลังวิญญาณมิได้เข้มข้นอันใด ขุนเขาแห้งแล้งเรียงราย ยอดเขาสูงและหุบเหวลึกทอดยาวไม่ขาดสาย หมอกมืดมิดหมุนวนคละคลุ้ง
ภายในหุบเขาสีแดงคล้ำขนาดยักษ์แห่งหนึ่งในเทือกเขา มีสิ่งปลูกสร้างเรียงรายพึ่งพิงตามแนวเขาหนาแน่นเป็นพืด นาน ๆ ครั้งจะมีผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเลือดบินเฉียดต่ำผ่านไป ทั้งยังมีคนไม่น้อยเดินเข้าออกตามสิ่งปลูกสร้างเหล่านี้ด้วยท่าทีรีบร้อน
ภายในห้องโถงใหญ่ลึกเข้าไปในหุบเขา ชายวัยกลางคนชุดคลุมสีน้ำเงินหน้าเสือตาพองโตกำลังเดินวนไปเวียนมาอย่างกระวนกระวาย คอยเงยหน้ามองไปยังประตูหินบานยักษ์ส่วนลึกของโถงใหญ่อยู่เป็นระยะ
ประตูหินปิดสนิท แสงเรืองรองสีเลือดบนบานประตูกำลังหมุนเวียนไหลผ่านไม่ขาดสาย
“พี่ใหญ่ยังไม่ออกจากด่านกักตนอีกหรือ” เสียงบุรุษคนหนึ่งดังมาจากนอกประตูโถง จากนั้นชายฉกรรจ์หน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นก็ก้าวเข้ามาจากด้านนอก
“น่าจะใกล้แล้ว น้องสาม ทางนั้นจัดการไปถึงไหนแล้ว” ชายวัยกลางคนชุดน้ำเงินเอ่ยถามอย่างร้อนใจ
“กำลังคนจากเก้าสาขาใหญ่มาถึงแล้ว ที่เหลืออีกสี่สาขาก็น่าจะอยู่ระหว่างทาง ส่วนศิษย์ฝ่ายในที่ออกไปทำธุระข้างนอก ก็เกือบจะเรียกตัวกลับมาหมดแล้ว... พี่รอง พวกเราทำเรื่องใหญ่เกินไปหรือไม่” ชายฉกรรจ์รอยแผลเป็นเอ่ยอย่างลังเลอยู่บ้าง