เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 พึ่งพากัน
ท่ามกลางผืนป่ารกร้างบนภูเขาอันเขียวชอุ่มกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง
ลมหนาวเหน็บพัดกรรโชกหวีดหวิวไม่หยุด หิมะโปรยปรายหนาทึบดุจขนนก มองไปทางใดก็ขาวโพลนสุดสายตา
แม้ดวงตะวันจะยังไม่ลับขอบฟ้าสนิท แต่ม่านหิมะที่ปกคลุมทั่วฟ้าก็ทำให้พงไพรแห่งนี้มืดสลัวลงอย่างยิ่ง
ทางเดินลัดเลาะในป่าที่เดิมทีก็เลือนรางคดเคี้ยว เมื่อถูกหิมะหนาทึบทับถมก็แทบจะแยกไม่ออก ทว่าที่ปลายทางของมันกลับมีประกายไฟสว่างขึ้นสายหนึ่ง แผ่ไออุ่นจาง ๆ ออกมาท่ามกลางฟ้าดินที่เหน็บหนาวเป็นน้ำแข็ง
ตรงจุดที่แสงไฟสว่างอยู่นั้น คือศาลเจ้าเขาเพียงแห่งเดียวในรัศมีพันลี้ของผืนป่าแห่งนี้
เนื่องจากไร้ร่องรอยผู้คนมาเนิ่นนาน ศาลเจ้าเขาแห่งนี้จึงร้างราธูปควันมาหลายปี ซุ้มประตูกับกำแพงลานด้านนอกพังทลายจนแทบไม่เหลือสิ่งใด เหลือเพียงโถงเอกผุพังที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างเดียวดาย
บานประตูของโถงใหญ่หายสาบสูญไปนานแล้ว ตรงกรอบประตูมีเสื่อฟางเก่าขาดผืนหนึ่งพาดคลุมไว้ครึ่งหนึ่ง คอยบังลมและหิมะภายนอกไว้ลวก ๆ