เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
……
“เราต้องการนักรบที่แท้จริงอย่างเขา! นักรบที่เหนือยุคเหนือสมัย และมีความสามารถในการเปิดสถานการณ์ให้มนุษยชาติ!”
เมื่อกล่าวถึงตอนท้าย เสียงของอธิการบดีเฒ่าแทบจะกลายเป็นการตะโกนก้อง เสียงสั่นสะเทือนไปทั่วห้องประชุม
ชายร่างอวบยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ในใจร้องทุกข์อย่างเงียบๆ แต่เขาก็ยังเงยหน้ามองอธิการบดีเฒ่า แล้วกัดฟันกล่าวว่า:
“คุณ...คุณโปรดระงับโทสะ สิ่งที่คุณพูดมาเหล่านี้ ผมเป็นเพียงข้าราชการชั้นผู้น้อยคนหนึ่ง จะไปฟังเข้าใจได้อย่างไรกันล่ะครับ... แต่ถึงจะไม่พูดถึงเรื่องการตายของคุณชายลู่ แต่เขาก็ฆ่าคนไปแล้วสองคน ให้คนแบบนี้เข้าเรียน คุณวางใจลงหรือครับ?”
ชายชราแค่นเสียงเย็นชาพลางกล่าวว่า “แกอย่ามาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ ฉันตรวจสอบชัดเจนแล้ว ในบรรดาคนที่เขาฆ่าไปสองคนนั้น คนหนึ่งเป็นพวกกินคน ซึ่งกฎของเราไม่อนุญาตให้พวกกินคนเข้ามาในเมือง แม้ว่าในตลาดของประตูแห่งอารยธรรมจะมีพวกกินคนอยู่ไม่น้อย แต่พวกเขาก็ไม่สามารถพักอาศัยอยู่ได้ และไม่สามารถใช้ชีวิตร่วมกับเราได้”
“สิ่งที่ลู่หมิงทำ ก็ตรงตามความต้องการของเราพอดี”
“ส่วนอีกคน นักศึกษาคนนั้นในสถาบันเป็นฝ่ายลงมือก่อน” อธิการบดีเฒ่าชี้ไปที่หน้าจอยักษ์ ที่ซึ่งกำลังเล่นภาพลู่หมิงใช้มือเปล่าฉีกสัตว์ประหลาดสีเทาซ้ำไปซ้ำมา “อีกอย่าง ก็ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเขาตั้งใจจะไปฆ่าคน เด็กคนนี้เต็มที่ก็แค่พละกำลังเยอะไปหน่อยจนควบคุมไม่อยู่เท่านั้นแหละ”
ชายร่างอวบด่าทออยู่ในใจ